كند و راه نمايد - سلامش مىدادم ، آفريدگار را چند ركعت نماز مىكردم ؛ دعايى چند مىخواندم و پس از نوشيدن جامى از چشمهء وفايش و برگرفتن كفى از آب درياى بينشش و روشن شدن از نور ايمان رهنمايش باز مىگشتم . اين نمونه‌اى از زيارت دوستداران اهل بيت ( ع ) در شهادت‌گاه ابوالفضل عباس عليه السلام در كربلاى مقدس بود . آنجا كه هزاران تن از هر سو به سويش روانند . ميانشان حاجتمندانى را مىبينى كه خداوند سبحان را مىخوانند و به عباس توسل مىجويند ؛ يا مردمانى كه با هم به جنگند پيش ضريحش سوگند مىخورند و ديگر هيچ‌يك را ياراى آن نه كه دروغى بگويند ؛ كه همه بر اين عقيدتند كه خداى اگر دروغى گويند عذابشان كند . نيز مجاهدانى را مىيابى كه از مرقد عباس زيادت عزم و استقامت مىجويند . . . . در آغاز سخنم دربارهء ابوالفضل عباس عليه السلام چنين نقشى زدم « 1 » تا در ميانش از رازى پنهان در پس اين مهرورزى و احترام بسى از بزرگان مسلمان بگويم . مهرورزى و احترام به سرورم ابوالفضل عباس به‌قدرى [ است ] كه مىتوان به تأكيد گفت كه هيچ‌يك از اهل بيت نبوت بعد از امامان معصوم ( ع ) به اندازهء ابوالفضل عباس عليه السلام محل توجه مؤمنين نيست . او را در قلب‌هاى مؤمنين

--> ( 1 ) ) در اينجا از ترجمهء عبارت « ايها القاري الكريم » به دليل ناهمخوانى با سياق فارسىخوددارى شد . م .